วันเสาร์ที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2553

เขาเจ็ดยอด ผู้ยิ่งใหญ่แห่งเทือกเขาบรรทัด





เส้นทางจังหวัดพัทลุงอาจดูไกลกว่าทางจังหวัดตรัง แต่โดยส่วนตัวผมว่าทางพัทลุงเป็นเส้นทางที่สร้างความเพลิดเพลินได้มากกว่า มีสิ่งน่าสนใจและมีมุมถ่ายภาพหลากหลายกว่า ทั้งน้ำตกเล็กน้ำตกน้อยตามรายทาง ลำธารน้ำใสๆ ตามโขดหินพบมอสเกาะแลดูเขียวสดไปทั่วจนต้องควักกล้องในกระเป๋ามาบันทึกภาพ ช่างเป็นป่าที่อุดมสมบูรณ์ทำให้เรารู้สึกผ่อนคลาย

แต่ที่ทำให้เราเหน็ดเหนื่อยเกือบจะหมดแรง เป็นเพราะทั้งวันนี้เราต้องเดินกันมากเกินไป ชดใช้ (กรรม) เวลาเมื่อวาน เราต้องแข่งเร่งรีบกับเวลา จึงทำให้อะไรหลายอย่างดูจะตึงเครียด กำลังขาก็เริ่มล้ากับการเดินระยะไกลเป็นเวลานาน เดินขึ้นและต้องเดินลง เป็นเช่นนี้หลายต่อหลายช่วง ซึ่งไอ้ตอนเดินขึ้นไม่เท่าไหร่ แต่ต้องเดินลงนี่ซิทำให้เรากังวลไม่น้อย เมื่อไหร่จะถึงยอดกันซะที มีแต่ขึ้นมาได้หน่อยแล้วก็ต้องลงอีก ชักไม่แน่ใจ ปกติการเดินขึ้นยอดเขาที่ไหนก็จะเป็นการไต่ขึ้นเขายาวๆ แล้วถึงยอด จะมีลงหรือเดินทางราบบ้างก็ไม่มาก เวลาปาเข้าไปชั่วโมงที่แปด ก็ยังเป็นเช่นนี้ ผมเดินรั้งท้ายสุดด้วยอาการอ่อนล้าตึงๆขาทั้งสองข้าง โดยมี “บังคม”คอยเดินเป็นเพื่อน ส่วนคนอื่นๆ นำหน้าไปแต่ก็ไม่ห่างกันมาก

บังคมถามผมเป็นอย่างไรบ้าง.... “ เหนื่อยละซิ” ผมตอบและพูดต่อ... “เพราะมีบัง” บังทำหน้างงๆ สงสัยว่าผมหมายถึงอะไร... “เลยไม่มีหมู” ผมเฉลย.... บังคมยิ้มกับคำเฉลยและแกก็รับมุก.... “ใช่ละไม่หมู ไม่กินหมู!” และต่อด้วยเสียงหัวเราะ เราเดินพูดคุยกันไปแม้บางช่วงเสียงคุยดูจะขาดตอนไปบ้าง เพราะอาการเหนื่อยหอบจนต้องใช้ปากเป็นกำลังเสริมช่วยหายใจ

ขอบคุณเนื้อหาอ่านต่อได้ที่ (click)

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น